Onderverdeling

Zweden kan landschappelijk worden onderverdeeld in 3 gebieden. Norrland, het noorde­lijke gedeelte, beslaat zo'n tweederde van het landoppervlak. Het aan Noorwegen gren­zende westen van Norrland is bergachtig; met in het uiterste noordwesten de hoogste top van Zweden, de Kebnakaise (2111 m). Op het langzaam aflopende land direct achter de bergen bestaat een toendralandschap op plaatsen waar de grond permanent bevroren is. Voor het overige zijn er in Norrland rivieren, meren en eindeloze wouden. In het uiterste noorden overheersen berken en naar het zuiden toe komt steeds meer naaldbos. Ten zuiden van Norrland ligt Svealand met de hoofdstad Stockholm. Ook rondom Stock­holm overheersen meren, naald en berkenbossen. Door de bank genomen is het land­schap van dit deel van Zweden opener en vriendelijker dan dat van Norrland. Op een glooiend oppervlak worden akkers en weiden al duizenden jaren lang afgewisseld door bossen, meren en moerassen. Het meest zuidelijke tiende part van Zweden heet Göta­land met Schonen (Skåne op zijn Zweeds) als meest zuidelijke punt. Ook hier wisselen landbouwgrond, meren en bossen elkaar af. Op arme rotsige grond staan hier naaldbo­men en op vruchtbare gronden zijn beuken en eikenbossen. In het noorden van Götaland liggen 2 grote meren; het Vänern (het op 2 na grootste meer van Europa) en het Vättern. 

Landschap

Het grootste deel van het Zweedse landoppervlak (52% in 2000) is bedekt met bos, 12% bestaat uit bergen en rotsen, 11% uit moeras of toendra, 9% uit meren en rivieren, 7% is land­bouwgrond; op 7% groeien struiken, wilde grassen en kruiden en 2% wordt ingeno­men door wegen, bebouwing, privé-terreintjes en tuinen. In 2003 viel 7,3% van het land­opper­vlak (Europa 8,4%) onder beschermde natuurgebieden. De Zweedse oostkust is op veel plaatsen rots­achtig met inhammen en eilandjes en de zuidwestkust is wat vaker vlak met hier en daar zandstran­den. Vanaf Göteborg in de richting van Noorwegen bestaat echter een erg rotsachtige kust met veel eilandjes en diep het land ingaande inhammen. De ei­landen Gotland en Öland hebben een kalkrijke bodem die de warmte goed vast­houdt. Hierdoor kunnen er plantensoorten groeien die eigenlijk in warmere streken thuis­horen zoals moerbei, walnoot en perzik. Ook zijn deze eilanden erg rijk aan orchi­deeën. Hier en in de rest van Zweden is gedurende de (voor)zomer de grond op veel plaatsen kleurig bezaaid met veldbloemen. Er zijn in het land veel moerassen en rivieren. Van de meer dan 100.000 meren en meertjes zijn er maar 22 groter zijn dan 100 km². Op de toendra groeien lage planten als mossen (bijv. rendiermos), kruipwilgen, dwergberken en bessenstruiken. In de (na)zomer is Zweden een luilekkerland voor lief­hebbers van bos­vruchten en paddestoe­len. Struiken met veel soorten kleinfruit komen dan op de toendra en in de bossen veel­vuldig voor en tijdens regenrijke periodes komen in het bos talloze cantharellen en bole­ten op.

Dierenwereld en natuurlijke hulpbronnen

Opvallende diersoorten in het uiterste noor­den zijn de rendie­ren die door de Lap­pen worden gehoed, sneeuwhoenders, poolvossen en lemmingen en wat meer naar het zuiden toe de zeldzamere veelvraten, wolven, beren en lynxen. Elan­den (bij moerassige meren) en marterachtigen (in bossen) zijn vrij alge­meen. In het land leven zo'n 300 vo­gelsoorten, waaronder veel roofvogelsoorten, uilen, hoenderachtigen, waadvogels, ganzen, zwanen en eenden. Zweden is rijk aan delfstoffen. De belangrijkste natuurlijke hulp­bronnen zijn ijzererts (in het noorden bij Kiruna; 88% van de EU opbrengsten in 2002), uranium (Götaland 80% Eu opbrengst; dit is echter maar een heel klein deel van de we­reldproductie), goud (29% EU), lood (25% EU opbrengst), zink (19% EU), zilver (18% EU), koper (11% EU opbrengst), hout en waterkracht (40% landelijke energiebehoefte in 2005: 2^e EU). Zweden was in 2003 de grootste producent van ijzererts, zilver, goud, lood en koper van de EU. Het ijzererts uit Kiruna heeft een erg hoog ij­zergehalte. De eigen uranium­voorraad wordt ondermeer gebruikt in kerncentrales (49% elektriciteitsproductie).